Hoe maak je het ... Liesa Van der Aa

Liesa Van der Aa (1986) is een Belgische componiste, muzikante, zangeres en actrice.

Hoe maak je het?

Het gaat goed met me. Ik heb veel te doen, voel me energiek en zit vol plannen. De zomer hangt in de lucht (interview dateert van juni ’26 n.v.d.r.) en dat geeft me een soort van sprankelende drive om te creëren. Zo zijn de voorstelling ‘HUNTER’ en mijn nieuwste album ‘Caramel’ tot stand gekomen.

‘HUNTER’ is een muziektheaterperformance, terwijl ‘Caramel’ een popalbum is. Die combinatie lijkt misschien verrassend, maar voor mij voelt het heel natuurlijk. Ik heb een achtergrond in het muziektheater, zowel als regisseur als actrice, en ik hou ervan om tussen verschillende disciplines te bewegen. Popcultuur speelt daar net zo goed een rol in.

Of ik nu werk aan een album dat op de radio speelt of in iemands koptelefoon klinkt, of aan een voorstelling op scène: voor mij hoort het allemaal bij hetzelfde creatieve proces. Ik kijk naar de wereld rondom mij en vertaal wat ik zie en voel naar muziek.

Of het nu pop is of muziektheater, het vertrekt altijd vanuit datzelfde gevoel. Het mengen van die werelden is voor mij geen bewuste keuze, maar een vanzelfsprekendheid. Zo ontstaat mijn werk: als een samensmelting van alles wat me inspireert.

Waarom maak je het?

‘HUNTER’ ontstond vanuit een concrete vraag van de Neuköllner Oper: om een stuk te creëren dat geïnspireerd is op een popalbum. Samen met Rainer Simon, de artistiek leider, koos ik voor ‘Homogenic’ van Björk. Haar muziek heeft me gevormd, en dat album raakt voor mij aan de kern van liefde - de spanning, het aantrekken en afstoten, de verwachtingen die ermee gepaard gaan.

Die thematiek sluit nauw aan bij ‘Caramel’, mijn eigen recente album. Ook daarin staat liefde centraal, in al haar complexiteit. Op die manier begonnen beide projecten als het ware met elkaar in dialoog te staan.

Voor mij voelt creëren - of het nu een muziektheaterstuk is of een popalbum - altijd heel natuurlijk en intuïtief. ‘Caramel’ is ontstaan over een periode van zes jaar, als een collage van ideeën, experimenten en improvisaties met verschillende muzikanten. Gaandeweg groeide het uit tot een afgerond geheel met een eigen klankwereld: pop, maar met invloeden van minimalistische soul en een vleugje jazz.

‘HUNTER’ ademt een gelijkaardige sfeer. Je voelt dat beide projecten in dezelfde periode van mijn leven zijn ontstaan - dat ze gevoed zijn door dezelfde vragen, gevoelens en inspiratie.

MET WIE MAAK JE HET?

Voor ‘HUNTER’ werk ik met een Berlijns vocaal ensemble: B O D I E S. De drijvende kracht achter die groep is Kat Frankie. Het zijn stuk voor stuk indrukwekkende zangers en performers, en ik voelde me dan ook vereerd en dankbaar dat ze instemden met mijn voorstel om een stuk speciaal voor hen te maken, bedoeld voor het theater.

B O D I E S is niet alleen bijzonder professioneel, maar ook een hecht, warm en energiek team. Hun gevoel voor samenwerking, focus én humor maken het een plezier om met hen te werken. Daarnaast betrek ik ook Naomi Beeldens, een oude schoolgenoot en goede vriendin met wie ik al vaker heb samengewerkt. Zij is operazangeres en leidt haar eigen collectief, Les Âmes Perdues.

Het samenbrengen van verschillende werelden is voor mij essentieel. Naomi brengt haar achtergrond in opera en theater mee, terwijl B O D I E S eerder uit de pophoek komt. Net die mix van stijlen, genres en stemmen zorgt voor een spannend en levendig geheel op scène.

Voor ‘Caramel’ werkte ik met een kleinere groep muzikanten, al speelde ik zelf ook een groot deel van de instrumenten in. Een belangrijke partner is Niels Broos, een fantastische pianist en klankkunstenaar uit Nederland. Zijn muzikale bagage is breed - van hiphop tot jazz en hedendaags klassiek en dat hoor je. We zijn niet alleen collega’s, maar ook vrienden, en zijn gevoel voor harmonische texturen wist me meteen te raken.

Ik leerde Niels kennen tijdens eerdere opnamesessies voor ‘Easy Alice’, een album dat ik zo’n vijf jaar geleden maakte. Sindsdien is onze samenwerking blijven groeien. Daarnaast werkte ik met drummer James Williams, een krachtige soul- en funkdrummer die in Antwerpen woont maar in de VS is opgegroeid, en met bassist Dries Lahey.

‘Caramel’ is uiteindelijk een echte collage geworden - een puzzel van ideeën, improvisaties en klanken. We werkten vaak vanuit spontane sessies, waarna ik zelf verder aan de slag ging met het kneden en opbouwen van elk detail. Laag per laag groeide het album, en zat ik als het ware achter de knoppen om uit die improvisaties nieuwe songs te destilleren.

Zo is’ Caramel’ ontstaan: organisch, speels en met veel aandacht voor elke nuance.