Mare Madre

Een moeder is gestorven, maar in de gedachten van haar zoon blijft ze aanwezig. Als een stem die vragen stelt, die lacht en laakt, die zoekt naar een manier om hem te begrijpen. Vanuit een stukje branding dat als hiernamaals fungeert, spreekt zij (Marijke Pinoy) over haar zoon - een jongen die van jongs af aan de zee opzoekt en als jutter gefascineerd raakt door alles wat ze verzwelgt en weer ophoest.

De zee is daarbij meer dan decor: ze wordt een medespeler. Ze opent haar schatkamer vol aangespoelde artefacten en levende wezens, en reikt het personage precies aan wat nodig is om te spreken over persoonlijke én maatschappelijke thema’s. Over het verlangen om gezien te worden en het recht om anders te denken en te leven, over klimaat en migratie, over schoonheid en verwoesting.

'Mare Madre' is een poëtische monoloog over de complexe band tussen een moeder en haar zoon. Over hoe moeilijk het kan zijn om elkaar te begrijpen, en hoe liefde blijft klinken na de dood. Over wegdrijven en aanspoelen, missen en terugvinden, verlaten en verlaten worden.

Marijke Libert en Fred Libert schrijven, Stephan Vanfleteren tekent voor de scenografie. Samen met Marijke Pinoy brengen ze een voorstelling waarin tekst en spel centraal staan, maar waarin ook de kracht van beelden en de kleinste vondsten spreekt. 'Mare Madre' is zowel navelstaren als turen naar de einder.